Over mij


"Ik kan alleen maar zeggen dat ik spijt heb dat ik niet eerder bij Jolanda op de site terecht ben gekomen"

Als kind al was ik al gek op dieren met name honden. Als ze me niet konden vinden dan was er grote kans dat ik bij onze Duitse herder in de mand te slapen. Jaren stond een eigen hond als nummer 1 op mijn verlanglijst en op mijn 12e verjaardag was het eindelijk zover. Waar Brammetje was, was ik en andersom.

Toen ik eenmaal getrouwd was moest er natuurlijk ook een hond komen en ging ik naar het dierenasiel om een hond uit te zoeken om die een fijn leven te kunnen bezorgen. Dat zou natuurlijk weer een soort Brammetje zijn, in mijn hoofd zag ik het helemaal gebeuren. Dus toen ik X mee naar huis nam, dacht ik mijn droom compleet te hebben. Het bleek echter meer een nachtmerrie.

Deze hond trok mij over straat en deed lelijk naar andere honden, met buikpijn liep ik over straat. Ik bedacht routes waar we niemand tegen zouden komen. Ik schaamde me dood, heb meerdere malen op het punt gestaan hem terug te brengen en wilde dit niet. Ik snapte er helemaal niets van want ik zorgde toch altijd goed voor hem? Waarom ging het niet zoals ik graag zou willen? Met Bram was het toch ook gelukt, waarom dan met deze niet?

Toen hij me een keer omver trok en ik hard viel was ik er klaar mee, dit kon zo niet langer.  Ik zocht een hondenschool om te leren hoe ik lekker met mijn hond kon wandelen en hoopte ik dat hiermee mijn probleem opgelost zou zijn. Helaas was dit niet het geval. Op de les ging het prima maar tijdens het uitlaten trok hij nog steeds aan de lijn en deed hij nog lelijk naar andere honden. Thuis ging het ook wel goed; ‘Zit’, ‘hier’, ‘af en ‘’blijf, geen probleem. De standaardoefeningen op de school waren prima maar voor andere problemen zoals agressie van je hond aan de lijn hebben ze geen oplossing. De instructeur werd helemaal gek van mij want ik bleef maar vragen stellen en eigenlijk wist hij ook niet hoe ik mijn probleem op kon lossen.

Ik moest mijn hond ‘stevig’ corrigeren en een flinke ruk aan zijn lijn moest geven, was het advies.

Dat was niet de manier waarop ik met mijn hond om wilde gaan, dus eigenlijk was ik nog geen stap verder. Wat nu??? Want mijn hond wegdoen was geen optie!

Een lieve en sociale hond was mijn grootste wens!

Het moest mogelijk zijn om mijn hond te leren zich thuis en op straat gewoon netjes te gedragen. Lekker ontspannen te wandelen of om op een terrasje te zitten met een rustige hond naast mijn stoel. En als niemand me dat kon leren, dan ging ik zelf wel leren hoe het moest.

Als eerste begon ik met een opleiding als instructeur. Heel leuk en door het lesgeven leerde ik met veel verschillende rassen om te gaan. Maar nog steeds kreeg ik vragen van hondeneigenaren waar ik geen antwoord op kon geven. Door nog meer opleidingen, cursussen en het afleggen van huisbezoeken kreeg ik steeds meer kennis en ging ik ervaren dat het opvoeden van je hond in huis gebeurt en niet op een hondenschool.

 Het gaat over opvoeden, dat zorgt voor een fijne hond in huis. En toen ik dat doorhad veranderde mijn hond in die fijne hond die ik zo graag wilde hebben. Hij luisterde, werd mijn maat en alle honden na hem ook. Zonder stem verheffen, dwang of agressie.

Toen besloot ik dat anderen ook te gaan leren omdat ik het bij zoveel hondeneigenaren ook mis zie gaan en inmiddels doe ik dat al ruim 10 jaar.

Inmiddels ben ik al een behoorlijk aantal jaren met heel veel enthousiasme andere mensen

Ik heb het voorrecht dat ik van mijn passie mijn werk heb kunnen maken en ben zo blij met alle mensen en honden die ik al heb mogen helpen.

Ik ben eerlijk en direct tegen een hondeneigenaar, om deze in te laten zien wat er niet goed is gegaan. Verpakt in wat Brabantse humor en gezelligheid, realiseren de eigenaren al snel dat ik weet waarover ik praat en krijgen daardoor steeds meer vertrouwen in mij.

Een opgevoede hond is een vriend voor het leven!